İki erkek kardeş, babalarından kalma çiftlikte çalışırlardı. Kardeşlerden biri evliydi ve çok çocuğu vardı. Diğeri ise bekardı. Her günün sonunda iki erkek kardeş ürünlerini ve karlarını eşit olarak bölüşürlerdi. Günün birinde bekar kardeş kendi kendine:

“Ürünümüzü ve karımızı eşit olarak bölüşmemiz hiç de hakça değil” dedi, “Ben yalnızım ve pek fazla gereksinimim yok.” hikayenin devamı»»

Savaşın en kanlı günlerinden biri. Asker, en iyi arkadaşının az ileride kanlar içinde yere düştüğünü gördü.
İnsanın başını bir saniye bile siperin üzerinde tutamayacağı ateş yağmuru altındaydılar. Asker teğmene koştu ve:
- Teğmenim. Fırlayıp arkadaşımı alıp gelebilir miyim?..
Delirdin mi? der gibi baktı teğmen… hikayenin devamı»»

BİR DENİZCİ OLARAK, savaş zamanının gerginliklerini dışarıya bakarak gidermeye çalışmıştım. Her nöbetimde ne gibi güzellikler görebileceğimi araştırmak, kendi kendime bulduğum bir oyundu. Parlak ışıklı uçan balıklar, güneşin batarken dalgaları eflâtuna boyaması, parlak gökyüzünde inci gibi kanatları olan martıların uçuşması.. hepsi ayrı birer güzellik sunuyordu bana. hikayenin devamı»»

Bir zamanlar iki arkadaş çölde yolculuk yapıyorlardı. Yolun bir yerinde aralarında tartışma çıktı ve arkadaşlardan birisi diğerinin yüzüne tokat attı. Tokat yiyen arkadaşın canı yanmış. kalbi kırılmıştı; ama hiçbir şey demedi. sadece eğilip kuma şunları yazdı: hikayenin devamı»»

BİR KIŞ GECESİYDİ. Rüzgâr esiyor, lapa lapa yağan kar çatıları beyazlaştırıyordu. Bir evin bir odasında, el işi yapan iki kişi oturuyordu: saçları ağarmış bir kadın ile bir genç kız… İhtiyar kadın arasıra soluk kansız ellerini küçük bir mangalda ısıtıyordu. Genç kız, gözlerini kaldırıp, bir müddet sessizce, beyaz saçlı kadını seyretti. Sonra, sesinde anlatılmaz bir tatlılık ve şefkatle:

“Anne, hep böyle yoksulluk içinde yaşamadınız ya?” dedi. hikayenin devamı»»

BİR BİLGEYE SORMUŞLAR:

‘Efendim, dünyada en çok kimi seversiniz?

‘Terzimi severim,’ diye cevap vermiş.

Soruyu soranlar şaşırmışlar:

‘Aman üstad, dünyada sevecek o kadar çok kimse varken terzi de kim oluyor? O da nereden çıktı? Neden terzi?’

Bilge, bu soruya da şöyle cevap vermiş:

‘Dostlarım, evet ben terzimi severim. Çünkü ona her gittiğimde, benim ölçümü yeniden alır. Ama ötekiler öyle değildir. Bir kez benim hakkımda karar verirler, ölünceye kadar da, beni hep aynı gözle görürler.’

Dostluk Öyküleri Kitabından – Zafer Yayınları