KÖR VE sağır bir insan olan Helen Keller, iÅŸaret diliyle haberleÅŸmeyi öğrenmiÅŸ ve bu sayede kör ve sağır haliyle oniki kitap yazmayı baÅŸarmış biriydi. Helen Keller, iyice yaÅŸlandığı sıralarda, kendisini ziyarete gelen bir dostuyla iÅŸaret diliyle anlaşırken: “Hâlâ daha bilmek, öğrenmek istediÄŸim o kadar çok ÅŸey var ki!â€� dedi. “Oysa ölüm hemen köşede bekliyor. Ölümün kendisi beni korkutmuyor ama…â€� Dostu, hemen araya girip: »»

Anne rahmine düşen ikiz kardeÅŸler önceleri herÅŸeyden habersizmiÅŸ. Haftalar birbirini izledikçe onlar da geliÅŸmiÅŸler. Elleri, ayakları, iç organları oluÅŸmaya baÅŸlamış. Bu arada, etraflarında olup biteni farketmeye baÅŸlamışlar. Bulundukları rahat, güvenli yeri tanıdıkça mutlulukları artmış. Birbirlerine hep aynı ÅŸeyi söylüyorlarmış: »»

Yolda karşılaÅŸtığımızda ezan okunuyordu. -Gel seni camiye götüreyim, dedim. Bugün Cuma biliyorsun. - Sen de benim camiye gitmediÄŸimi biliyorsun. - Biliyorum ama, sebebini de gerçekten merak ediyorum? dedim. - Ne bileyim olmuyor iÅŸte, dedi. Belki çevrenin de tesiri var. Hem pantalonumun ütüsü bozulup dizleri çıkar diye endiÅŸe ediyorum. »»

Torunu, pamuk gibi bembeyaz sakallı, nur yüzlü dedesine merakla soruyor:  “DedeciÄŸim! Bir insanın ömrü ne kadar olur?” Dede tatlı bir gülücükle: “Ezanla namaz arası kadar yavrucuÄŸum.” deyince torun: “Nasıl yani, ömür bu kadar kısa mı?” der. Dede: “Evet yavrum. ömür, namazsız ezanla, ezansız namaz arası kadardır.” diye cevap verir. Torun yeniden sorar: “Namazsız ezan ve ezansız namaz sözlerinden ne kastettiÄŸini anlamadım dedeciÄŸim. Bu ne demek açıklar mısın?” »»