Bir zamanlar çok öfkeli ve hırçın bir çocuk vardı. Çocuk, sonradan üzülse de, kolayca öfkelenip hırçın davranışlar göstermekten kendini alamıyordu. Bir gün, yaptığı bir hırçınlığın ardından öfkesi yatışıp üzüntü hissetmeye baÅŸladığında, babası bir torba çivi verdi  çocuÄŸa. Ve, ne zaman sinirlenip hırçınlık yapar ise, bu çivilerden birini arka bahçedeki çitlere çakmasını söyledi. »»

EVÄ°N BEYÄ°, akÅŸam vakti iÅŸinden dönünce, evi periÅŸan halde bulmuÅŸtu: Kirli tabaklar, çanaklar sofradan kaldırılmamıştı, yerlerde çamur izleri vardı, yataklar darmadağındı, pijamalar, çoraplar oraya buraya atılmış haldeydi. Ãœstelik, akÅŸam yemeÄŸi de hazır deÄŸildi. »»

Adam yorgun argın eve döndüğünde beÅŸ yasındaki oÄŸlunu kapının önünde kendisini beklerken buldu. Çocuk babasına, saatte ne kadar para kazandığını sordu. Zaten yorgun gelen adam, oÄŸluna “Bu senin iÅŸin deÄŸil” diyerek karşılık verdi. Çocuk dayattı: »»

Bir zamanlar iki arkadaÅŸ çölde yolculuk yapıyorlardı. Yolun bir yerinde aralarında tartışma çıktı ve arkadaÅŸlardan birisi diÄŸerinin yüzüne tokat attı. Tokat yiyen arkadaşın canı yanmış. kalbi kırılmıştı; ama hiçbir ÅŸey demedi. sadece eÄŸilip kuma ÅŸunları yazdı: »»