Arkadaşım anlattı, köylerindeki ibret verici bir öykü’yü dinledim, sizlerle paylaÅŸmak istiyorum. Köyümüzde Harun amcanın sekiz oÄŸlu ve iki kızı var. Harun bey çocuklarını okutur ve bu konuda hiçbir özveriden kaçınmaz. Çarşıdan ev kiralar, köyden yiyecek ve yakacak taşır. Çocuklarının hasta olmaması için didinir, onlara kol kanat gerer. Kolay deÄŸil, yedi çocuÄŸu ortaokulda okutmak. Harun amca olmayacak iÅŸi baÅŸarır. »»

Van’da, Vali Tahir PaÅŸa’nın konağında kaldığı günlerdi. Bir gün basit kıyafetli bir köylünün kapıda kendisini beklediÄŸi söylediler. Kapıya koÅŸtu. Gelen babasıydı. Bir merkeple Nurs’tan kalkmış, Van’a oÄŸlu gelmeye gelmiÅŸti. Bediüzzaman sevinç içinde babasının ellerine sarıldı, öptü. Halini hatırını sordu. Annesi ve kardeÅŸleri hakkında bilgi aldı. »»

Adam yorgun argın eve döndüğünde beÅŸ yasındaki oÄŸlunu kapının önünde kendisini beklerken buldu. Çocuk babasına, saatte ne kadar para kazandığını sordu. Zaten yorgun gelen adam, oÄŸluna “Bu senin iÅŸin deÄŸil” diyerek karşılık verdi. Çocuk dayattı: »»

Orta yaÅŸlı kadın, evin içinde telaÅŸlı bir haldeydi. EÅŸyaların yerini deÄŸiÅŸtiriyor, örtüleri düzeltiyor, arada bir mutfaÄŸa gidip piÅŸmekte olan yemeÄŸe bakıyor, tekrar salona dönüyordu. Sokaktan gelen her seste pencereye koÅŸuyor, her duyduÄŸu kapı zilinde de, baÅŸkasının zili olduÄŸunu anlayıp üzülüyordu. »»