Bir bilge bir gün tam trene biniyordu ki, ayakkabılarından birisi ayağından çıktı ve yere düştü. AÅŸağıya inip alması imkansızdı; Çünkü tren çoktan harekete geçmiÅŸti. Yanındaki arkadaÅŸları ne yapacağını merak ediyorlardı. »»

Dalmaçya’da Ermeni bir beyin yanında yamaklık eden on-oniki yaÅŸlarındaki Jozef Maskoviç isimli çocuk, Zemberirin en fırtınalı günlerinde buzlar üzerinde yalınayak eve su taşımakta iken, komÅŸularından fakir ve dul bir kadıncağız bu hale üzülüp kocasından yadigar bir çift partal kundurayı çocuÄŸun ayaklarına giydirmiÅŸti. »»

BÃœTÃœN bunları, ancak sen uyurken yazabiliyorum. Az önce oturmuÅŸ tek başıma kitabımı okuyordum. Birden içimi bir piÅŸmanlık dalgası kapladı. Kendimi çok suçlu hissediyordum. Kalkıp odana, senin yanına geldim. Küçük ellerinden biri yanağına dayanmış ve bukleli saçların terle ıslanan alnına yapışmıştı. »»

DELÄ°KANLI, çalıştığı ayakkabı atölyesinde bölüm ÅŸefi olmuÅŸ ve aylığına yüklü bir zam yapıldığı için, evlilik hazırlıklarında bulunmak üzere yeni bir apartman dairesine taşınmıştı. Ä°ki aydır burada oturmasına ve bazı günler defalarca içeri girip çıkmasına raÄŸmen, apartmandaki komÅŸulardan hiçbiri onunla ilgilenmemiÅŸti. Ama dış kapıya bitiÅŸik olan zemin kat penceresinde gördüğü beÅŸ-altı yaÅŸlarındaki çocuk, onlardan çok farklıydı. Delikanlı, evden her çıkışında onu aynı pencerede bulur ve gülümseyen gözlerle el sallayan çocuÄŸa, avuç dolusu öpücükler gönderirdi. »»