PEYGAMBER ALEYHÄ°SSELAM’IN saadetli hanesinin yakınında evi bulunan bir komÅŸusu vardı. Bir gün güzel bir çorba yaptı ve Resulullah’ı yemeÄŸe davet etti. Peygamber Aleyhisselam, Hz. AiÅŸe’yi kasd ederek: “Onu da çağırıyor musun?â€� dedi. KomÅŸu: “Hayır!â€� cevabını verdi. “Öyleyse ben de gelemem!â€� buyurdu Resulullah. O adam, bir baÅŸka gün yine yemek yaptı ve Resulullah’ı yine davet etti. »»

SAHABELER TOPLANMI�LAR, derin bir huzur ve mutluluk içinde Allah’ın Resûlünü dinliyorlardı. Fahr-i Kâinat Efendimiz ise, Âl-i İmran Sûresi’nden şu âyet-i kerimeyi okuyordu.

“Muhtaçlara ve fakirlere yardım ederken malınızın kötüsünü değil de iyisini vermedikçe, olgun bir imana kavuşamazsınız. İmanda en yüksek mertebeye çıkmak istiyorsanız, yoksullara malınızın en hoşuna gidenini bağışlayınız.�

(Âl-i Ä°mran, 92) »»

Abdullah bin Ebî Evfâ radıyallahu anh anlatıyor: Adamın biri pazarda bir malı satışa çıkarmış ve müslümanlardan birini bu malı almaya teÅŸvik etmek için de, verilen fiyattan fazlasına bu malı satın aldığına dair yeminde bulunmuÅŸtu. Bu hadise üzerine «Onlar ki Allah’ın ahdini ve kendi yeminlerini bir kaç paraya satarlar, iÅŸte onların âhirette hiç bir nasibi yoktur…» mealindeki Ayet-i Celîle nazil olmuÅŸtur. »»

Peygamber Efendimiz, dünyaya yetim gelmiÅŸti. O’nu sarıp kucaklayan, annelerin en güzeli, evlatların en güzeline sahip, Hazret-i Âmine validemiz ise, Peygamberimiz, altı yaşındayken bu dünyadan ayrılmıştı. »»