Anne rahmine düşen ikiz kardeÅŸler önceleri herÅŸeyden habersizmiÅŸ. Haftalar birbirini izledikçe onlar da geliÅŸmiÅŸler. Elleri, ayakları, iç organları oluÅŸmaya baÅŸlamış. Bu arada, etraflarında olup biteni farketmeye baÅŸlamışlar. Bulundukları rahat, güvenli yeri tanıdıkça mutlulukları artmış. Birbirlerine hep aynı ÅŸeyi söylüyorlarmış: »»

Bir varmış, bir yokmuÅŸ; âhirzaman içinde, modern çaÄŸların birinde, para hırsı kalblere hükmediyormuÅŸ. “Bu zamanda parasız hiçbir ÅŸey olmaz” veya “MutluluÄŸun sırrı paradadır” gibi sözler herkesin dilindeymiÅŸ. ArkadaÅŸlar biraraya geldiklerinde hep paradan konuÅŸurlar ve şöyle derlermiÅŸ: “Åžu gömleÄŸi ÅŸu kadar paraya aldım, nasıl güzel mi?” “Gözlüğün ne kadar güzel! Kaça aldın?” “Geçenlerde son model bir araba gördüm. Fiyatını duysan ÅŸaÅŸar kalırsın!” »»

Bir zamanlar, genç bir kadın, kocasını ve küçük yaÅŸtaki oÄŸlunu terk ederek ortadan kaybolmuÅŸ ve bir daha da görünmemiÅŸti. Kocası bir süre bekledi, sonra yeniden evlendi. Çocuk okula baÅŸladı, ama derslerinde hiç mi hiç baÅŸarılı deÄŸildi. Yaşıtları arasındaki en baÅŸarısız öğrenciydi. O baÅŸarısız oldukça babası ve üvey annesi de onu daha fazla sıkıştırıyor, duygularını incitiyorlardı. Bu tavırlar onun daha da baÅŸarısız olmasına yol açıyor; bir kısır döngüdür yaÅŸanıyordu. »»

Peygamber Efendimiz, dünyaya yetim gelmiÅŸti. O’nu sarıp kucaklayan, annelerin en güzeli, evlatların en güzeline sahip, Hazret-i Âmine validemiz ise, Peygamberimiz, altı yaşındayken bu dünyadan ayrılmıştı. »»