Parkın içinden geçerken, sabah güneÅŸinin aÄŸaç ve çiçeklerle oynaÅŸtığını fark etti. Belki de bu güzellikleri bir daha göremeyecekti. Birkaç saat sonra ameliyata girecekti. Sindire sindire bir kez daha seyretti etrafını. Hayat gerçekten güzeldi. Doktorla buluÅŸup hastaneye gittiler. Ä°lk defa ameliyat olmanın tedirginliÄŸiyle etrafına bakmıyordu. Kendisine verilen sade ve temiz hasta elbiselerini giyerken kefen aklına geldi. Demek sadelikte uhreviyet vardı. Cafcafa ve tantana, dünya ehline ölümü ve ahireti unutturan gaflet neonları deÄŸil miydi? »»

Talip efendi, bir tıp fakültesi hastanesinde uzun yıllardan beri çalışıyordu. Canına tak etmiÅŸti gurbette çalışma. Memleketine, oradaki tıp fakültesine gitmeye karar verdi. Dilekçesini bugünden tezi yok yazmalıydı. Hizmetli kulübesine gitti. Bir hastadan aşırdığı kalemi aldı. Muhasebeden alıp kullanmak için orada bulundurduÄŸu bir kâğıda dilekçesini karaladı, altına imza attı. Kalemi bir kenara fırlatarak hastane müdürünün odasına yöneldi. »»

Çalışan eÅŸler çocuklarına baktırmak konusunda oldukça zorlanırlar. Anneanne ve babaanne yoksa veya ço­cuklara bakmıyorsa, yandı gülüm keten helva. Çocuklar için bakıcı bulmak çok zor. Bulsan bile kadınların istekleri katlanılacak gibi deÄŸil. Dr. Ä°brahim’in başına gelenleri dinleyelim: »»

Bir yoksul bir mescide konuklamıştı. Açtı, susuzdu. Karanlık bastıktan sonra arkasından bir tıkırtı duydu. Kendi kendine: “Kalkâ€� dedi, “gelen galiba iyi kiÅŸi. Beni namaz kılarken görür de iyilik eder.â€� BaÅŸladı namaz kılmaya. Hem de sabaha kadar hiç durmadan. Hep arkadan onu seyreden kiÅŸiyi düşünüyordu. Sonra tan yeri ışıdı, mescidin içindeki karanlık gitti. Yolcu, görebilmek için yavaşça arkasına döndü, baktı. »»