Genç kadın telefonda kızına bakan bakıcının sesini duyunca bir ÅŸeylerin yolunda gitmediÄŸini anladı. Bakıcı “Kızınızın çok ateÅŸi var” dedi. “Hemen eve gelmelisiniz.” Genç kadın hemen iÅŸinden izin aldı ve ateÅŸ düşürücü bir ilaç için en yakın eczahaneye koÅŸtu. Arabasının yanına geldiÄŸinde acele ile arabayı anahtarı içindeyken kilitlediÄŸinin farkına vardı. Hemen eve gitmesi gerekiyordu, ama bu durumda nasıl gidecekti? Evini arayarak bakıcıya durumunu anlattı. Ancak çocuk bakıcısının verdiÄŸi haber daha kötüydü.

Bakıcı, “Kızınızın ateÅŸi daha da yükseldi” dedi. “Arabanın kapısını açacak bir servis bulsanız, ya da çakı bıçak gibi birÅŸeylerle kendiniz açmaya çalışsanız iyi olur.” Kadın yakında bulunan marketten küçük bir bıçak aldı ve arabanın yanına gitti. Ama bu çakı ile ne yapacağını bilmiyordu. Arabanın kapılarını zorladı, salladı, ama kapıyı açamadı. Elleri titreyerek çakı ile kapıyı açmaya çalışırken bir yandan da kendi kendine söyleniyordu, “Allah’ım lütfen küçük kızıma ulaÅŸmama yardım et.”

O sırada yoldan geçmekte olan sakalları uzamış, üstü başı bakımsız bir adam önce durup kadını izledi, sonra yanına yaklaÅŸtı, “Hanımefendi isterseniz size yardımcı olabilirim” dedi. Kadın içinden “Allah’ım gönderdiÄŸin yardım bu mu?” diye söylenerek adamın yardım önerisini kabul etti. Adam birkaç dakika içerisinde arabanın kilidini açmayı baÅŸarmıştı… Kadın çok ÅŸaşırdı. Adama bir miktar para uzattı, “Çok teÅŸekkür ederim” dedi. “Åžimdi hasta kızıma yetiÅŸebileceÄŸim. Çok iyi insansınız.” Adam, “Hayır hanımefendi ne yazık ki, iyi bir insan deÄŸilim” dedi. “Hapishaneden yeni çıktım”

Sonra başı önde usulca cümlesini tamamladı: “Araba hırsızlığından…” Kadın bir süre sessiz kaldı.

Adam uzaklaÅŸtıktan sonra bu kez sevinçten aÄŸlayarak “Allah’ım” dedi, “Ä°ÅŸin ustası bir kiÅŸiyi gönderdiÄŸin için sana çok çok teÅŸekkür ederim.”

 

Bizim Aile Dergisi Eylül 2003 Sayısı