Hindistan’da bir sucu, boynuna astığı uzun bir sopanın uçlarına taktığı iki büyük kovayla su taşırmış. SaÄŸlam olan kova her seferinde ırmaktan efendisinin evine ulaÅŸan uzun yolu dolu olarak tamamlarken, çatlak kova içine konan suyun sadece yarısını eve ulaÅŸtırabilirmiÅŸ. Bu durum iki yıl boyunca her gün böyle devam etmiÅŸ. Sucu her seferinde efendisinin evine 1,5 kova su götürebilmiÅŸ. »»

Bir varmış, bir yokmuÅŸ; âhirzaman içinde, modern çaÄŸların birinde, para hırsı kalblere hükmediyormuÅŸ. “Bu zamanda parasız hiçbir ÅŸey olmaz” veya “MutluluÄŸun sırrı paradadır” gibi sözler herkesin dilindeymiÅŸ. ArkadaÅŸlar biraraya geldiklerinde hep paradan konuÅŸurlar ve şöyle derlermiÅŸ: “Åžu gömleÄŸi ÅŸu kadar paraya aldım, nasıl güzel mi?” “Gözlüğün ne kadar güzel! Kaça aldın?” “Geçenlerde son model bir araba gördüm. Fiyatını duysan ÅŸaÅŸar kalırsın!” »»

Yolda karşılaÅŸtığımızda ezan okunuyordu. -Gel seni camiye götüreyim, dedim. Bugün Cuma biliyorsun. - Sen de benim camiye gitmediÄŸimi biliyorsun. - Biliyorum ama, sebebini de gerçekten merak ediyorum? dedim. - Ne bileyim olmuyor iÅŸte, dedi. Belki çevrenin de tesiri var. Hem pantalonumun ütüsü bozulup dizleri çıkar diye endiÅŸe ediyorum. »»

Zamanın birinde bir çoban varmış. Bu çoban padiÅŸahın kızına aşık olmuÅŸ. Onunla evlenebilmek için herÅŸeyi göze almış ve baÅŸlamış bu iÅŸin çaresini aramaya. Garip çobanın ilk aklına gelen o zamanın alimini bulup ondan yardım istemek. Alimi bulmuÅŸ ve demiÅŸ ki: »»