DELÄ°KANLI, çalıştığı ayakkabı atölyesinde bölüm ÅŸefi olmuÅŸ ve aylığına yüklü bir zam yapıldığı için, evlilik hazırlıklarında bulunmak üzere yeni bir apartman dairesine taşınmıştı. Ä°ki aydır burada oturmasına ve bazı günler defalarca içeri girip çıkmasına raÄŸmen, apartmandaki komÅŸulardan hiçbiri onunla ilgilenmemiÅŸti. Ama dış kapıya bitiÅŸik olan zemin kat penceresinde gördüğü beÅŸ-altı yaÅŸlarındaki çocuk, onlardan çok farklıydı. Delikanlı, evden her çıkışında onu aynı pencerede bulur ve gülümseyen gözlerle el sallayan çocuÄŸa, avuç dolusu öpücükler gönderirdi. »»

BÄ°R KIÅž GECESÄ°YDÄ°. Rüzgâr esiyor, lapa lapa yaÄŸan kar çatıları beyazlaÅŸtırıyordu. Bir evin bir odasında, el iÅŸi yapan iki kiÅŸi oturuyordu: saçları aÄŸarmış bir kadın ile bir genç kız… Ä°htiyar kadın arasıra soluk kansız ellerini küçük bir mangalda ısıtıyordu. Genç kız, gözlerini kaldırıp, bir müddet sessizce, beyaz saçlı kadını seyretti. Sonra, sesinde anlatılmaz bir tatlılık ve ÅŸefkatle: »»

Kız dilenirken, sokaktan genç, saÄŸlıklı, zengin görünümlü bir adam geçti. Kızı farketmiÅŸti. Ama, belli etmemek için, dönüp bir daha bakmadı. GeniÅŸ ve lüks evine, konfor içinde yaÅŸayan ailesinin yanına geldiÄŸinde, çok güzel hazırlanmış bir akÅŸam sofrası onu bekliyordu. Fakat, az sonra, gördüğü o dilenci kız aklına takıldı yeniden. Duyguları birÅŸeylere itiraz ediyordu. »»

EVÄ°N ANNESÄ°, harika bir mantar yemeÄŸi yapmıştı. AkÅŸam yemeÄŸinin vakti geldiÄŸinde, bütün aile fertleri sofra başında iÅŸtahla yemeÄŸi bekliyordu. Çorbalar hızlı hızlı içildi ve boÅŸalan tabaklar mantar yemeÄŸi ile dolduruldu. Yemek gerçekten de çok güzel olmuÅŸtu. »»