KÜÇÜK çocuk okuldan gelir gelmez holün sonundaki odaya doÄŸru gitti. Ve duvarın dibinde duran tabureye çıkarak, kapının üstündeki camlı bölümden baktı. Babacığı her zamanki yerinde, eski bir sedirde oturuyordu. Önünde de birkaç tane içki ÅŸiÅŸesi vardı. Sedirin üstüne yayılan örtü, sigara yanıklarıyla yer yer delinmiÅŸ, dökülen sıvılarla rengini kaybetmiÅŸti. Köşedeki televizyon yine açıktı, babası ona bakacak durumda olmasa da… »»

BİR GÜN VEZİRLERİ Sultan Mahmud’a:

“İyaz denilen kölenin ne marifeti var ki, sen ona otuz kişinin maaşı kadar maaş ödüyorsun?� dediler.

Sultan Mahmud bu soruya o anda karşılık vermedi. Birkaç gün sonra vezirlerini alarak ava çıktı. Giderlerken bir kervan gördüler.

Sultan Mahmud vezirlerden birine:

“Git, sor bakalım, bu kervan nereden geliyor?â€� dedi. »»

Birbirlerini severek evlenmişlerdi. Evliliklerinin zamanları tam anlamıyla cicim aylarıydı. Ama ya daha sonraki günler?  Hayal âleminden gerçek dünyaya indiler. Evliliğin hiç de düşündükleri kadar olmadığını anladılar..

Evet, birbirlerini seviyorlardı, ama belli ki sevgi yetmiyordu. Evlenmeden önceki kadar olmasa da, birbirlerine sevgilerini ifade ediyorlardı etmesine, ancak küçük bir söz, ufak bir hadise aralarında orta çaplı bir kavganın çıkasına yetiyordu. »»

Bir gün sormuÅŸlar ermiÅŸlerden birine, “Sevginin sadece sözünü edenlerle, Onu yaÅŸayanlar arasında ne fark vardır?”. “Bakın göstereyim…” demiÅŸ ermiÅŸ.

Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiÅŸ olanları çağırarak onlara bir sofra hazırlamış. Hepsi oturmuÅŸlar yerlerine derken, tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiÅŸ. Arkasından da derviÅŸ kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar. ErmiÅŸ: “Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz.” diye de bir ÅŸart koÅŸmuÅŸ. »»